Blub Talks: driftbuien bij peuters begrijpen en schuldgevoel als moeder aanpakken met Sue Donnellan

In dit artikel

• Luister naar de Blub Talks-podcast
• Bekijk de videopodcast
• Belangrijkste inzichten

Luister naar de Blub Talks-podcast

Bekijk de videopodcast

https://www.youtube.com/watch?v=rXAvYkJJJX4

Onze host en onderwijssensei Robert M. sprak met onze gast over onderwerpen uit haar bestseller “Secrets to Parenting without Giving a F^ck: The Non-Conformist Playbook to Raising Happy Kids without Public Meltdowns, Power Struggles, & Punishments”, die verkrijgbaar is via Amazon. Ze bespraken onder meer de strategieën die ze in haar “praktijk” aanraadt om ouders te helpen met de uitdagingen van het opvoeden.

Het gesprek begon met wat achtergrond van Robert over Susans onverwachte weg naar het ouderschap. “Onverwacht”, omdat ze nooit had gedacht dat ze zou trouwen of zelfs kinderen zou krijgen. Als ambitieuze ondernemer was ze van plan zich volledig op haar carrière te richten, met alles wat daarbij hoort. Maar het leven loopt vaak anders dan gepland: ze ontmoette en trouwde met “de eerste man die me het gevoel gaf dat het huwelijk niet vreselijk zou zijn”. Van het een kwam het ander, en ze kregen hun eerste kind, gevolgd door een twee-eiige drieling!

Daarna ging het gesprek over de band tussen haar twee zoons en dochter, en over het feit dat haar zoons logopedie nodig hadden om hun /r/-klank te verbeteren. Het spreekt voor zich dat vier kinderen (waaronder een drieling) Susan tot een echte “expert” in opvoeden maken. Met haar organisatietalent en haar recht-voor-z’n-raap-stijl heeft ze vier evenwichtige en succesvolle volwassen kinderen grootgebracht.

Robert vroeg Susan hoe lang haar zoons logopedie hebben gehad. Ze vertelde: “Ze zijn er anderhalf tot twee jaar heen geweest, en ze (de jongens) hadden het opgelost voordat de pestfase begon.” Een beetje weemoedig voegde ze eraan toe: “Had wij maar iets als Speech Blubs gehad . . . .”

Vervolgens beschreef Susan de typische ouder en situatie van de cliënten die bij haar aankloppen voor hulp: “Het hangt af van hoe overweldigd ze zijn.” Haar aanpak is heel informeel, maar omvat wel een behoefteanalyse om te bepalen welk van haar drie programma’s ze inzet. Haar sessies zijn face-to-face en confronteren ouders met soms moeilijke waarheden over hun eigen gedrag dat tot lastig gedrag bij kinderen leidt. Ze zei wel dat ouders die de stap zetten om hulp te zoeken, meestal “behoorlijk open” staan voor die harde waarheden.

Enkele onderwerpen uit haar boek en de podcast: de uitdaging om driftbuien bij peuters te zien als “fasegedrag” en hoe je die fase zo kort mogelijk houdt; het “V-woord” (kinderen die zeggen “Ik verveel me”), waarvoor haar regel was: “Verveling is een gemoedstoestand, dus dat woord mag je niet gebruiken”; het “tienerjongensbrein” en de onvermijdelijke “mist” die daarbij hoort; en de bereidheid om als ouder jezelf te veranderen.

Belangrijkste inzichten

De belangrijkste inzichten uit het gesprek, in de vorm van citaten:

1. Als ouder “mijn ego aan de kant zetten”,
2. Het schijnbaar tegenstrijdige idee van “controle loslaten om controle te krijgen”,
3. Dat ouders schuldgevoel uit hun aanpak moeten halen, want “schuldgevoel is een verspilde emotie”,
4. Grenzen en verwachtingen stellen door vast te houden aan “Nee is nee, er wordt niet onderhandeld”, en
5. Dat voor ouders geldt: “duidelijkheid en consequentheid = vertrouwen en respect.”

Aan het einde van het gesprek zei Robert dat Susans respectvolle, krachtgevende en directe kijk op opvoeden, samen met haar vakkundig grappige manier van communiceren, haar boek tot een “must-read” maakt. Door haar bereidheid en vermogen om te helpen weet ze als geen ander tot de kern van de uitdagingen van ouders door te dringen.

Wat een boeiend gesprek voor ouders die niet bang zijn om opvoeden te bekijken vanuit een “eerst-mezelf-veranderen”-houding, die om hun uitdagingen kunnen lachen en die respecteren dat kinderen hun eigen weg mogen gaan. Susan Donellan is een meester in het effenen van de weg, zodat kinderen op een positieve en begrijpelijke manier verantwoordelijkheid voor die weg leren nemen. Bedankt, Susan!