Blub Talks: Sue Donnellan ile Küçük Çocuklarda Öfke Nöbetlerini Anlamak ve Anne Suçluluğuyla Başa Çıkmak

Bu Makalede

• Blub Talks Podcast'ini Dinleyin
• Video Podcast'i İzleyin
• Öne Çıkan Notlar

Blub Talks Podcast'ini Dinleyin

Video Podcast'i İzleyin

https://www.youtube.com/watch?v=rXAvYkJJJX4

Sunucumuz ve eğitmenimiz Robert M., konuğumuzla Amazon'da da bulabileceğiniz çok satan kitabı “Secrets to Parenting without Giving a F^ck: The Non-Conformist Playbook to Raising Happy Kids without Public Meltdowns, Power Struggles, & Punishments” üzerine konuştu. Ele alınan konular arasında, ebeveynlerin çocuk yetiştirmenin zorluklarıyla başa çıkmalarına yardımcı olduğu kendi “danışmanlık sürecinde” savunduğu stratejiler yer alıyordu.

Sohbet, Robert'ın Susan'ın ebeveynliğe uzanan sıra dışı yolculuğunu anlatmasıyla başladı; “sıra dışı” çünkü Susan daha önce hiç evleneceğini, hatta çocuk sahibi olacağını bile düşünmemişti. Hırslı ve girişimci bir ruha sahip olduğu için kariyerine ve bunun getireceği başarılara odaklanmayı planlıyordu. Ancak zaman, en iyi planlarımızı bile bambaşka bir yöne çevirebiliyor; Susan da “bana evliliğin berbat bir şey olmadığını hissettiren ilk adamla” tanışıp evlendi. Olaylar birbirini izledi ve önce ilk çocukları, ardından da çift yumurta üçüzleri dünyaya geldi! 

Sohbet daha sonra iki oğlu ve kızı arasındaki ilişkiye ve özellikle oğullarının /r/ seslerini geliştirmek için dil ve konuşma terapisi almalarına odaklandı. Üçüzler de dahil olmak üzere dört çocuk büyütmek, Susan'ı herkesin gözünde bir ebeveynlik “uzmanı” yapmaya fazlasıyla yeter. Susan, sahip olduğu organizasyon becerilerini ve açık sözlülüğünü bu alana taşıyarak kendi ayakları üzerinde durabilen, başarılı dört yetişkin çocuk yetiştirmeyi başardı.

Robert, Susan'a oğullarının ne kadar süre dil ve konuşma terapisi aldığını sordu. Susan, “1,5 ila 2 yıl devam ettiler ve bu sorunu (çocuklar) akran zorbalığı başlamadan önce çözdüler,” dedi. Ardından iç çekerek ekledi: “Keşke o zamanlar bizim de Speech Blubs gibi bir şeyimiz olsaydı . . . .”

Susan daha sonra kendisine yardım için başvuran tipik ebeveyn profilini ve karşılaştığı durumları anlatmaya başladı: “Bu durum ebeveynin ne kadar tükenmiş hissettiğine bağlı.” Yaklaşımı son derece samimi ve resmiyetten uzak olsa da, uygulayacağı üç programdan hangisini seçeceğini belirleyen bir ihtiyaç değerlendirmesi içeriyor. Yüz yüze gerçekleştirdiği seanslarda, zorlayıcı davranışlara yol açan ebeveyn tutumları hakkındaki bazen duyulması zor gerçeklerle yüzleşiyor. Ancak, bir ebeveyn yardım almak için adım attıysa, bu zor gerçekleri duymaya “oldukça açık” olduğunu da belirtti.

Kitabında ve podcast'te tartışılan konulardan bazıları şunlardı: Küçük çocuklardaki öfke nöbetlerini bir “dönem davranışı” olarak görmenin zorluğu ve bu dönemi en aza indirme yolları; çocukların sürekli “canım sıkıldı” demesi üzerine kurduğu “Can sıkıntısı bir zihin durumudur, bu yüzden bu ifadeyi kullanmanıza izin yok” kuralı; “ergen erkek beyni” ve bununla birlikte gelen kaçınılmaz “sis”; ve bir ebeveyn olarak önce kendinizi değiştirmeye istekli olmak.

Öne Çıkan Notlar

Sohbetten çıkarılan temel dersler şu alıntılarla özetlendi: 

1. Bir ebeveyn olarak “kendi egomu bir kenara bırakmayı” öğrenmek,  
2. İlk bakışta mantığa aykırı gibi görünen “kontrolü kazanmak için kontrolü bırakmak” anlayışı,  
3. Ebeveynlerin yaklaşımlarından suçluluk duygusunu çıkarmaları gerektiği ve “Suçluluğun boşa harcanmış bir duygu” olduğu, 
4. “Hayır hayırdır, pazarlığa kapalıdır” kuralına bağlı kalarak sınırlar ve beklentiler belirlemek ve
5. Bir ebeveyn olarak “netlik ve tutarlılık = güven ve saygı” denkliğini unutmamak.

Sohbet sona ererken Robert; Susan'ın saygılı, güçlendirici ve doğrudan ebeveynlik yaklaşımının yanı sıra eğlenceli iletişim tarzının bu kitabı “mutlaka okunması gerekenler” arasına soktuğunu belirtti. Yardım etme konusundaki istekliliği ve yeteneği, ebeveynlerin yaşadığı zorlukların temeline inme konusunda onu adeta doğal bir uzman kılıyor.

Ebeveynliğe “önce kendimi değiştirmeliyim” gözüyle bakmaktan çekinmeyen, karşılaştığı zorluklara gülebilen ve çocukların kendi yollarını çizmesine izin verilmesi gerektiğine saygı duyan ebeveynler için gerçekten ilham verici bir sohbet! Susan Donnellan, çocukların bu yolun sorumluluğunu anlayabilecekleri olumlu bir şekilde üstlenmelerini sağlama konusunda gerçek bir usta. Teşekkürler Susan!