Moeder-schuldgevoel: Is de spraakachterstand van mijn kind mijn schuld?

In dit artikel

• Om te beginnen . . . Overweeg begeleiding
• Sluit je aan bij een praatgroep voor ouders en kinderen

De typische vragen die ik krijg nadat ouders horen dat hun kind een spraakachterstand heeft, zijn bijvoorbeeld: "wat had ik anders kunnen doen?", "is het mijn schuld?", "komt het ooit wel goed?" Deze aanhoudende gevoelens van moeder-schuldgevoel zijn door de jaren heen vaak met mij gedeeld door ouders van mijn cliënten. Even ter info: de perfecte moeder bestaat niet.

In plaats van me op de kinderen te richten, schrijf ik deze blog speciaal voor JOU.

Ja, jij – mama, papa, oma, opa, vriend, tante, oom, enz. Jouw gevoelens doen ertoe. Als je echt wilt dat je kind opbloeit, accepteer dan dat moeders ook gevoelens hebben, en laat dat schuldgevoel los. JIJ moet oké zijn!

Om te beginnen . . . Overweeg begeleiding

Ik weet dat dit nóg iets is wat je moet inplannen in je overvolle agenda, maar geloof me, het is ontzettend belangrijk.

Ik ben een groot voorstander van therapie en raad gezinnen altijd aan om samen, maar ook apart van elkaar sessies te volgen. Het hele traject van een kind laten onderzoeken, een diagnose krijgen en vervolgens een behandeling starten kan zwaar zijn voor iedereen – zwaar voor de ouders, zwaar voor andere gezinsleden en een belasting voor je relatie. Iedereen kan eronder lijden.

Ik weet dat dit misschien vreemd klinkt, maar je gaat ook door een rouwproces. Niet iedereen doorloopt deze fases in dezelfde volgorde, en sommigen maken misschien niet eens elke fase door.

1. Ontkenning en isolatie is een veelvoorkomend afweermechanisme dat de eerste schok van het verlies dempt en onze emoties afvlakt. We blokkeren de woorden en sluiten onze ogen voor de feiten. Dit is de eerste fase na de initiële schok.

2. Woede steekt de kop op zodra het maskerende effect van ontkenning en isolatie begint af te nemen, en de pijnlijke werkelijkheid weer naar boven komt. We zijn er niet klaar voor. Niet klaar om de diagnose of de gevolgen ervan te accepteren. De intense emotie wordt afgeweerd van onze kwetsbare kern en in plaats daarvan omgezet en geuit als boosheid.

Die woede kan gericht zijn op levenloze voorwerpen, volslagen vreemden, vrienden of familie. Je kunt de boosheid zelfs op je kind richten, ook al bedoel je dat helemaal niet zo.

3. Onderhandelen is de normale reactie op gevoelens van hulpeloosheid en kwetsbaarheid; het is vaak een behoefte om weer controle te krijgen door middel van allerlei "Als we maar..."-gedachten, zoals:

• Hadden we maar eerder medische hulp gezocht, of hadden we maar een second opinion gevraagd aan een andere arts.
• Hadden we maar geprobeerd om meer geduld met ze te hebben.

4. Depressie is een veelvoorkomende fase, maar je hebt misschien niet eens door dat je erin zit. Dingen waar je vroeger van hield en genoot, doen er niet zoveel meer toe. Alles wat je kind doet, kan je verdrietig maken. Het fijne is dat je met professionele begeleiding deze fase hoogstwaarschijnlijk sneller doorloopt dan mensen die geen hulp zoeken.

5. Aanvaarding is de laatste fase van rouw, eentje die sommigen zelfs helemaal nooit bereiken. Je begrijpt waar je kind voor staat, pakt het direct aan en doet als gezin wat nodig is om je kind vooruit te helpen.

Een erkend therapeut kan je helpen om door al deze gevoelens en emoties heen te navigeren – inclusief het moeder-schuldgevoel.

Sluit je aan bij een praatgroep voor ouders en kinderen

Ik weet natuurlijk niet waar jullie allemaal wonen, maar vraag gerust je logopedist of arts naar informatie over praat- of steungroepen. Dit is niet alleen fijn voor je kind om naartoe te gaan, maar ook voor jou. Er zijn soms groepen speciaal voor volwassenen, en groepen waar je kind samen kan zijn met andere kindjes die hetzelfde meemaken.

Dit geeft je een plek om te praten met anderen die in dezelfde situatie zitten en precies dezelfde emoties voelen als jij. Het geeft jou en je kind een plek waar jullie erbij horen en je hart kunnen luchten zonder je raar of irrationeel te voelen.

Tijdens mijn studie leidde ik samen met studiegenoten een afasie-steungroep op de universiteit. Deze aandoening ontstaat na een zware beroerte. We hadden de ene week een bijeenkomst waar alleen de patiënten kwamen om over hun gevoelens en gedachten te praten, en maandelijks organiseerden we een bijeenkomst voor de familieleden.

Het was geweldig om de groei van de cliënten te zien, maar ook die van hun familieleden. Tegen de tijd dat onze sessies waren afgerond, straalden ze weer van hoop.

Soms . . . is hoop alles wat je nodig hebt!

Ik beloof je dat het beter wordt. Je gaat vooruitgang zien, en zelfs de kleinste overwinning is nog steeds een overwinning. Probeer je te richten op de mooie momenten, want die wegen uiteindelijk altijd zwaarder dan de moeilijke!