Pandemi Döneminde Ebeveyniz - İMDAT!!!

Safça bunun sadece iki hafta süreceğini ve insanların gerçekten ellerini yıkadığını sanmıştım. 🤯 Gerçeklerden bu kadar uzak olamazdım.

Görüyorsunuz ya, eşim de ben de bir lisede çalışıyoruz. Ben dil ve konuşma terapistiyim, eşim ise lise öğrencilerine İngilizce öğretmenliği yapıyor. İkimiz de AYNI okulda çalışıyoruz, ki bu aslında harika bir şey.

NJ'de okullar tatil edildiğinde, bu durumun 3 yaşındaki cilveli kızımız ve 10 aylık mızmız oğlumuzla tam zamanlı evde kalacağımız anlamına geldiğini biliyorduk. Asla tahmin edemediğimiz şey ise hissedeceğimiz ebeveynlik suçluluğu ve ebeveyn olmakla evden çalışmak arasında sürekli yaşayacağımız o gelgitlerdi.

İlk Birkaç Gün

Bu durum ilk patlak verdiğinde kızımız anaokuluna yeni başlamıştı ve “eğitiminden” hiçbir şey kaçırmadığından emin olmak için üstümüzde muazzam bir sorumluluk hissettik. Biliyorum, henüz sadece üç yaşında ama aklıma sürekli şu korku geliyordu: Ya önümüzdeki ocak ayına kadar işe dönemezsek? Koca bir okul yılını kaçırmış olacak! Sonra ilkokula hazır olamayacak... akranlarının gerisinde kalacak... bir BEP'e (Bireyselleştirilmiş Eğitim Programı) ihtiyaç duyacak... sürekli zorluklarla dolu bir hayat yaşayacak…

Biraz abartılı…

Ama gerçekten öyleydi! Evdeyken bir şeyler öğrendiğinden emin olmak için onunla her gün ders yapmamız gerektiğini biliyordum.

Söylemesi Kolay Tabii

Böylece günlük dersler planlamaya başladık. Örneğin "E elma" der, sonra harflerin üzerinden geçer ve o harfle ilgili el işi etkinlikleri yapardık. Çok şirin, değil mi?

Ve oğlum sahneye girer….

İkinci çocuğumuz bizi epey zorladı. İnanılmaz derecede sevimli ve sevgi dolu olmasına rağmen, 9 aylık olana kadar kolikti ve istisnasız her gün mızmızlandı. Sürekli birimize yapışık olması gerekiyor; eğer hareket halinde değilse dua etmeye başlayın, çünkü ciğerlerinin elverdiği en tiz çığlığı basıveriyor.

İnsanlar bize hep ikinci çocuğun en zoru olacağını, ebeveyn olarak sınırlarımızı zorlayacağını ve pek çok stresli ana yol açacağını söylerdi. Evet, Nicholas tam da öyle biri.

Biz bu el işi etkinliklerini yaparken, Nicholas bir anda çığlık atmaya ya da bacağıma tırmanmaya başlardı. Ayağa kalkar kalkmaz da pat diye yere düşer, kafasını sandalyenin bacağına çarpardı. Tahmin ettiğiniz gibi; artık eskisinden de beter çığlık atardı.

Tam Nicholas'ı kucağıma almak için eğildiğimde Nora bağırırdı: “Hayır anne, sen benimle otur ve boyama yap.”

Dikkatim dağılmış durumdaydı ve o korkunç anne suçluluğu hissi yeniden belirdi. Her ne kadar istesem de Nora'ya ihtiyacı olan %100 ilgiyi veremiyordum. Ancak Nicholas'ın da çığlık atmasına izin veremezdim.

Biz de böl ve yönet taktiğini uygulamak zorunda kaldık. Birimiz Nora ile etkinlik yaparken, diğerimiz Nicholas'ı oyalıyordu.

Her şey gayet güzel gidiyordu, ta ki....

İş Toplantıları ve Sorumluluklar

Eşimle ikimizin de aynı bölgede çalışıyor olması, bu pandemi sürecinde ikimizin de işlerimizi yapmaya devam etmesi gerektiği anlamına geliyordu.

Bizi yanlış anlamayın; ev kredimizi ödemek ve çocuklarımızı doyurmak konusunda endişelenmemize gerek kalmayacak şekilde maaş almaya devam ettiğimiz işlerimiz olduğu için çok şükrediyoruz. FAKAT çocuklarımızla bir daha asla geri gelmeyecek o değerli anları geçirmek ile öğrencilerimizin akademik olarak başarılı olmaları için gereken şeyleri sağlamak arasında sürekli ikiye bölünüyoruz.

Bunu da genellikle diğer her şeyi çözdüğümüz gibi hallediyoruz: Biri çalışırken diğeri çocuklarla ilgileniyor. Hayatta kalabilmemizin tek yolu bu. Çok zor ve birimizin tek başına bitirebildiği iş miktarı oldukça az kalıyor.

Nora'nın muhtemelen gerekenden daha fazla film izlemesine izin veriyor muyuz? Evet. Onları zihinsel olarak gerektiği kadar teşvik edebiliyor muyuz? Muhtemelen hayır.

Ama onlarla vakit geçiriyoruz. Oynamak, gülmek, sevmek ve öğrenmek; bu öğrenmenin nasıl veya ne zaman gerçekleştiği hiç önemli değil!

Günün sonunda çocuklarımız, böcekler hakkında hazırladığımız bir saatlik etkinliği ya da İngilizce dersi için yazmak zorunda oldukları paragrafı hatırlamayacaklar. Anneleri ve babalarının uzun bir süre evde kaldığı ve hayatı eğlenceli kıldığı o zamanları hatırlayacaklar.

Bazı Öneriler

İşte çocuklarla evden çalıştığım bu beş hafta boyunca akıl sağlığımı korumak için yaptığım bazı şeyler! Herkes için işe yaramayabilir ama umarım birilerine faydası olur!

1. Kendinize biraz zaman ayırın. Eşim diğer odada çocuklarla oynarken, ben haftada dört gün çevrim içi crossfit dersine katılıyorum.
2. Yürüyüşe çıkın; hava izin verdiği sürece çocukları günde en az bir kez uzun bir yürüyüşe çıkarıyoruz. Tabii ki dikkatli olun ve sosyal mesafenizi koruyun!
3. Dışarıda tebeşirle eğitici aktiviteler yapın! Nora tebeşirle oynamaya bayılıyor, bu yüzden çocukları dışarı çıkarıyoruz ve harflerle sayıları bu şekilde öğrenmesini sağlıyoruz!
4. Çocuklar yattıktan sonra partnerinizle vakit geçirin. İnternetten muhtemelen 10 tane kutu oyunu sipariş ettik ve her gece oynuyoruz. Farklı bir deneyim oluyor, birlikte vakit geçirmemizi ve gerçekten sohbet etmemizi sağlıyor!
5. Derin bir nefes alın! Hiçbir şey sonsuza kadar sürmez, bu durum bile. Hepimiz bunu atlatacağız ve bundan daha da güçlenerek çıkacağız!
6. Arkadaşlarınızla Zoom görüşmeleri yapın. Ayda bir kez kız arkadaşlarımla Zoom görüşmesi yapıyorum, eşim de aynı şeyi erkek arkadaşlarıyla yapıyor. İster inanın ister inanmayın, gerçekten çok iyi geliyor!