Het coronavirus is geen wedstrijd en je faalt niet als moeder

Eerlijk gezegd: zodra dit begon, zag ik al die moeders met kleurgecodeerde dagschema's voor hun peuters en dacht ik meteen: help. Ik ben juist het type ouder dat zich nooit aan zo'n schema zou houden, want ik hou van spontaniteit en leef graag in het moment. Maar ik ben tegelijk ook die ouder die zich ontzettend druk maakt over de cognitieve ontwikkeling van haar kinderen.

Druk?

Ik weet niet wiens idee het was om ouders zoveel druk op te leggen, maar jeetje, wat is het vermoeiend. Ik spreek moeders in mijn vriendenkring die het gevoel hebben dat ze bijna elke dag falen. Ze zien kinderen genieten van al die leuke, kleurgecodeerde activiteiten, gezellig samen eten, voorleestijd en lieve welterusten-kusjes met kinderen die meteen gaan slapen als je het één keer vraagt. Daarna knuffelen ze op de bank met hun partner en hebben ze alle aandacht voor elkaar, omdat er toch geen sport op tv is.

Maar kunnen we alsjeblieft heel even eerlijk zijn? Ergens tussen die prachtig gestileerde foto's en de "ik doe mijn kind weg"-memes ligt de waarheid. WE ZITTEN HIER ALLEMAAL SAMEN IN. ❤️

Het is tegelijkertijd makkelijker én moeilijker dan we van tevoren dachten. De meesten van ons boeken elk uur kleine overwinningen en maken evenzoveel gigantische missers. Bijna iedereen heeft wel een kind dat braaf "meewerkt" en minstens eentje dat pertinent weigert om mee te doen.

De meesten van ons beleven momenten van verbinding en samenzijn die we nooit meer zullen vergeten, afgewisseld met momenten van boosheid die we het liefst direct zouden terugdraaien. We zijn ongeveer de helft van de tijd betere ouders dan we ooit voor mogelijk hadden gehouden, en de andere helft vragen we ons af hoe dat ene uurtje schermtijd opeens drie uur werd.

En voeg daar dan ook nog maar eens thuiswerken aan toe. Hoe krijgen we het allemaal voor elkaar? Steken we wel genoeg tijd en energie in het één of het ander? Oh ja – we moeten ook nog ons huis schoonhouden en maaltijden en snacks klaarmaken voor ons gezin.

Wij zijn moeders

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar sommige ochtenden word ik wakker met doelen die zó op de korte termijn zijn gericht:

Als moeders zetten we elke ochtend die glimlach op, dat kalme gezicht, die "schouders eronder"-houding, ook al voelen we ons vanbinnen ontzettend onzeker en gestrest. We maken er het beste van en we genieten ook echt van die momenten, maar we maken ons tegelijkertijd zorgen over ons werk, geld, school en de toekomst, terwijl we jongleren met een gezin en thuiswerken. We weten niet goed hoe we dit volgende hoofdstuk moeten aanpakken of hoe deze paar maanden ons leven misschien wel voorgoed veranderen. Worden onze kinderen straks bang zodra iemand voor hen hoest of niest? Worden WIJ daar straks zelf ook nerveus van?

We wíllen wel willen vertragen en dingen anders aanpakken, maar stiekem hielden we ook wel van dat makkelijke, drukke leventje dat nu opeens zo ver weg lijkt. De gedachte dat we niet genoeg zijn, dat we nooit genoeg zullen zijn, steekt opnieuw de kop op wanneer we zien wat voor geweldige gratis initiatieven er allemaal zijn waar we geen gebruik van maken, en als we kijken naar het matige schoolwerk dat maar half af is. En wat missen we ons hulptroepennetwerk. We waren er net aan gewend geraakt om anderen de gaten te laten opvullen, en nu zijn ze plotseling weg.

Het is allemaal oké

Wat ik jullie vooral op het hart wil drukken, is dat het oké is. Als je kind vandaag wat meer schermtijd heeft gehad dan normaal, lopen ze daar heus geen schade door op. We hebben allemaal weleens zo'n dag. Als je even een minuutje nodig hebt, of een uur, of zelfs een hele dag: dat is ook helemaal oké. Ik heb dat zelf ook. Ik moet gewoon elke dag 45 minuten kunnen sporten en tijd voor mezelf hebben om een leuke moeder te kunnen zijn. Ik ben veel geduldiger, zorgzamer en begripvoller wanneer ik die tijd pak. VOEL JE DAAR NIET SCHULDIG OVER!

https://www.instagram.com/p/B-7H5U1D4w-

We hoeven ons niet allemaal hetzelfde te voelen om goede ouders te zijn. Het coronavirus is geen wedstrijdje wie er het allermeest van het moederschap of van haar kinderen houdt. Het is geen race om de meest gestructureerde en productieve ouder te zijn, of juist de meest relaxte en ontspannen ouder. Het is geen competitie om te zien wie het beste onderwijs kan geven of wie juist alles zonder schuldgevoel overboord kan gooien.

Dus stop met vergelijken, stop met jezelf naar beneden halen, stop met piekeren en geef jezelf eens een schouderklopje omdat je je kranig door het onbekende heenslaat – desnoods met wat extra chocolade. Je kinderen zien je groeien, doorzetten en onvoorwaardelijk liefhebben; wat hebben ze toch een geluk met jou. Ik hoop dat je weer vreugde kunt vinden in de kleine overwinningen, en dat je wat vaker gaat doen waar jíj als ouder blij van wordt.