Bebeklerde Kolik: Kişisel Deneyimler ve Başa Çıkma İpuçları

Kızımdan yaklaşık 6 ay küçük bir oğlu olan genç bir anneyle vakit geçirdiğimi hatırlıyorum. Bebeğinde kolik vardı ve anne ne yaparsa yapsın çocuk sürekli huzursuzdu. Eşime dönüp “İnanılmaz, bu gerçekten çok zor bir durum olmalı” dediğimi hatırlıyorum. Kendi oğlumuzla da aynı sorunları yaşayacağımızdan HİİİÇ haberim yoktu!

Oğlumla İlk Karşılaşma

Oğlumuz 19.06.2019 tarihinde sabah 04:45'te dünyaya geldi. Oldukça iri bir bebekti; yaklaşık 4 kilo ağırlığında ve 54 santim boyundaydı. Kusursuzdu ve yüzünü görür görmez ona aşık oldum!

Kızımız emziğe hemen alışmıştı ve onu çok seviyordu. Nicholas ise tam tersiydi. Ne denersek deneyelim, öğürür ve emziği tükürürdü. Piyasada bulunan her emzik boyutunu, markasını ve modelini satın aldığıma yemin edebilirim ama hiçbiri işe yaramadı. 

Onu uzun bir süre sakinleştirebilen tek şey bendim. İki çocuğumu da 6 ay boyunca emzirdim. Bu gerçekten büyük bir özveri! Bir yılı geçebilen herkesi tebrik ederim ama bu durum bana hiç göre değildi. Kendimi en uygunsuz anlarda sürekli sütü sızdıran şişman bir inek gibi hissediyordum.

Nicholas emzik almadığı için onu uyutabilen ve sakin tutabilen tek şey bendim. Her ne kadar sinir bozucu olsa da, emzirmeyi bıraktığımda bu durum sona erdi. 

Kolik Belirtileri Başlıyor

Nicholas ile evdeki ilk birkaç gecemizde, onun zor bir çocuk olacağını anlamıştık. Geceleri bizim için gayet iyi uyumasına rağmen (genelde hemen 3-4 saatlik aralıklarla uyurdu), bütün gün aşırı huzursuzdu ve sürekli rahatsız gibi görünüyordu.

Altı temizlenmiş, karnı doymuş ve uykusunu yeni almış olsa bile sebepsiz yere ağlardı. Ayrıca bana çok sık kusuyor gibi geliyordu. Geriye dönüp baktığımda, normal bir bebekten daha fazla kustuğunu düşünmüyorum ama o zamanlar koliği bağlayacak bir suçlu arıyordum ve en kolay sebep reflüydü.

Çocuk doktorumuz ona bir ilaç verdi ama bu durum ruh halini hiç düzeltmedi. Sonunda sorununun reflü olmadığını anlayarak ilacı bıraktık. 

Kendi kendime, belki de gazdır diye düşündüm. Bu çocuk o zamanlar yetişkin bir insan gücünde ve kokusunda kaka yapıp gaz çıkarıyordu, hâlâ da öyle. Aklımdaki bu düşünceyle, Amazon'daki tüm gaz şuruplarını ve probiyotik damlaları tüketircesine satın almaya başladım.

Bu damlalar işe yaradı mı? Pek sayılmaz. Sonu gelmeyecekmiş gibi çığlık atmaya ve huzursuzlanmaya devam etti. Arkadaşlarımız ve ailemiz bize bunun sebebinin ikinci çocuk olması ve üstüne bir de erkek olması nedeniyle iki kat şanssızlık yaşadığımız olduğunu söyledi. Bu doğru mu? Hiçbir fikrim yok. Gözlemlediğim kadarıyla ikinci çocuk gerçekten daha zorlayıcı olabiliyor, AMA ben bir bilim insanı değilim ve bu konuda bir araştırma yapmadım. 

Nasıl Başa Çıktık?

Size bunun kolay olduğunu söylemek isterdim ama değildi. Sabrımızın taştığı günler oldu. Yeterince uyuyamamanın yanı sıra, kızımızı da oyalamaya ve mutlu tutmaya çalışıyorduk.

 Gerçekten çok zordu. 

Herkese her zaman söylerim: Doğum sonrası depresyonu oğlumda değil de kızımda yaşadığıma çok şükrediyorum; çünkü Nicholas'ın mizacıyla o durumdayken nasıl başa çıkardım hiç bilmiyorum. 

Ağladığı için kendinizi ya da bebeğinizi suçlamayın; kolik kimsenin suçu değildir. Rahatlamaya çalışın ve bebeğinizin bu dönemi atlatacağını unutmayın.

KidsHealth.org

İşte o ilk 9-10 ay boyunca akıl sağlığımızı korumak için yaptıklarımızdan bazıları:

1. Aileden destek alın. Bize yakın oturan harika kayınvalidem ve kayınpederim var ve çocuklara bakmaları için onlara sık sık güvendim. Bu, eşime ve bana uyumak, enerji toplamak ve yeniden odaklanmak için kısa bir mola sağladı. 
2. Ağlamasına izin verin. Şimdi bakın, pek çok insanın bana katılmayacağını biliyorum ve bu sorun değil. Herkes için işe yaramayabilir ama bizim için yaradı. Nicholas'ın aşırı huzursuz olduğu ve tüm ihtiyaçlarının karşılandığından emin olduğum günlerde ağlamasına izin verdik. Onu beşiğinde 5 dakika bırakır, dışarı çıkar ve derin bir nefes alırdım. Gerçek şu ki, sakin ve kontrollü olduğumda daha iyi bir anneyim. Sürekli huzursuz olmasına çok kızdığım veya üzüldüğüm için onu kucağıma alamadığım anlar oldu. 
3. Doktor kontrolünden geçin. Nicholas'ı doktora götürdük ve gıda alerjisi gibi tıbbi bir durumun olmadığından emin olduk. Kendi beslenmemden süt ürünlerini, kuruyemişleri ve tohumları, yani ona rahatsızlık verebilecek her şeyi çıkardım. Her şeyin yolunda olduğu onaylandıktan sonra, rahatlamasına yardımcı olmak için gaz şurubu gibi diğer seçeneklere yöneldik. 
4. Vardiyalı bakın. Eşimin Nicholas ile ilgilenme nöbetini devraldığı ve ardından benim nöbeti devraldığım pek çok zaman oldu. Emzirmeyi bıraktığımda bu durum daha da kolaylaştı çünkü geceleri biberon verebiliyordu. Eğer sadece süt sağıyorsanız ve kolikle mücadele ediyorsanız, bir biberon dolduracak kadar süt sağmaya çalışın ve gece nöbetini eşinizin/partnerinizin almasına izin verin. Birazcık daha fazla uykunun ertesi günkü ruh halinize ve sabrınıza ne kadar iyi geleceğine şaşıracaksınız. 
5. Kendinize iyi baktığınızdan emin olun. Bol su için ve besleyici gıdalar tüketin. Vücudunuz yeterli yakıtı alamazsa, anne/baba hayatı denen bu maratonla başa çıkamaz. 

Her dönemde olduğu gibi, bunun da geçeceğini ve düzeleceğini lütfen unutmayın. Nicholas şu anda 10 aylık ve hâlâ oldukça huysuz olsa da (ah şu diş çıkarma dönemi!), emeklemeye başladığından beri durumu çok daha iyi. 

Çocuklarımızla geçirdiğimiz bu anlar çok çabuk geçiyor ve daha büyük çocukları olan ebeveynler bana hep bu günleri arayacağımızı ve bu sorunları mumla arayacağımızı söylüyorlar; çünkü çocuklar büyüdükçe sorunlar da büyüyor. 

Bol şans, dayanın ve vazgeçmeyin!