Veroordeel mij of mijn kind met speciale behoeften alsjeblieft niet

Helaas zit onze wereld vol mensen die niet accepterend zijn, die oordelen, opmerkingen maken en gewoon onbeleefd zijn wanneer ze een kind zich in het openbaar op een bepaalde manier zien gedragen. Behalve ze een cursus etiquette laten volgen, kunnen we weinig doen om hun reacties op kinderen met speciale behoeften te veranderen.

Ik zeg altijd tegen de gezinnen van mijn cliënten dat we weliswaar niet kunnen veranderen hoe anderen reageren, maar dat we wel kunnen kiezen hoe wij in die situaties reageren. De waarheid is dat je, tenzij je zelf een kind met speciale behoeften hebt, geen idee hebt hoe je zou reageren of hoe moeilijk het is om met de reacties van anderen om te gaan.

Achtergrond

Om te begrijpen waarom mensen ‘speciale behoeften’ niet begrijpen, is het goed om te weten dat de definitie van ‘speciale behoeften’ per staat verschilt. Als mensen geen duidelijke boodschap krijgen, begrijpen ze het niet en weten ze meestal niet hoe ze zich moeten gedragen in het bijzijn van een kind met speciale behoeften.

De term valt meestal onder de definitie van het begrip handicap, zoals in de Americans with Disabilities Act. Het Merriam Webster Dictionary definieert speciale behoeften als “een van diverse moeilijkheden (zoals een lichamelijke, emotionele, gedrags- of leerstoornis of -beperking) waardoor iemand aanvullende of gespecialiseerde diensten of voorzieningen nodig heeft (zoals in het onderwijs of bij vrijetijdsbesteding).” Deze zeer algemene definitie zegt nog lang niets over de verschillende soorten kinderen met speciale behoeften of wat speciaal onderwijs kan omvatten.

Hoe meer je oefent, hoe meer het blijft hangen!

Probeer de Speech Blubs-app voor leuke en boeiende oefensessies met je kleintje.

Maak informatiebladen voor je familie

Het eerste wat ik zou aanraden, is om informatiebladen te geven aan je naaste familieleden. Voordat ik mijn schoonfamilie leerde kennen, weet ik niet zeker of zij echt enig idee hadden wat een logopedist deed, en ze wisten niet welke verschillende soorten stoornissen er zijn. Mijn man vertelde me zelfs dat hij niet dacht dat autisme bestond. Na een aantal gesprekken is hij van gedachten veranderd en kan hij me nu vertellen wanneer hij denkt dat een kind in het spectrum zit.

https://www.instagram.com/p/B2R2ux5pZAc/?igshid=1vqgse2t7yx9q

Ik heb verschillende informatiebladen over diverse stoornissen die ik zelf heb gemaakt of heb gekregen op congressen die ik heb bezocht. Wanneer er een gezin mijn praktijk binnenkomt, zorg ik ervoor dat ik ze zoveel mogelijk informatie geef. Ik moedig ze aan om kopieën te maken en die aan hun naaste familieleden te laten zien, zodat zij beter begrijpen welk gedrag of welke symptomen er kunnen optreden.

Helpt dit altijd? Nee. Is het praktisch om aan vreemden te geven? Nee. Toch is het het proberen waard en kan het sommige dingen voor hen verduidelijken.

Accepteer je kind met speciale behoeften

De meeste gezinnen vragen me om de stoornis en de verwachtingen uit te leggen aan familieleden die het er moeilijk mee hebben. Ik had eens een gezin van wie het kind net de diagnose autismespectrumstoornis had gekregen. De vader had het ONTZETTEND moeilijk om de diagnose te accepteren en behandelde zijn zoon daardoor anders. De moeder vroeg hem mee te komen naar de therapie om met mij te praten, in de hoop dat ik hem “wakker kon schudden”.

Het eerste wat ik deed, was de vader vragen de sessie van buiten de ruimte te volgen (we hebben koptelefoons zodat ouders de sessie kunnen meeluisteren als ze dat willen). Ik wilde dat de vader de positieve eigenschappen van zijn zoon zag (zorgzaam, respectvol en slim) in plaats van het negatieve gedrag dat in sociale situaties optrad.

Oordeel niet over wat je niet kent. Als het je iets kan schelen, leer mijn zoon dan kennen. Wie hem kent, houdt van hem.

Amy Stuart

Tijdens de sessie koos de jongen twee actiehelden voor fantasiespel. Ik vroeg hem de figuren een naam te geven – dat deed hij: “papa” en “Xavier.” Ik vroeg waarom hij het “Batman”-figuur als zijn vader had gekozen. Hij antwoordde: “omdat ik van hem hou.”

Meer was er niet nodig. De vader was in tranen na afloop van de sessie, en de moeder vertelde dat hij daarna heel anders tegen de diagnose van zijn zoon aankeek.

Familieleden en vreemden zien vaak de negatieve kanten van kinderen wanneer ze stimmen, schreeuwen of een driftbui hebben. Ze zien niet alle geweldige dingen die deze kinderen doen en hoe slim ze eigenlijk zijn. Wanneer we die positieve eigenschappen zichtbaar maken, helpt dat bij het accepteren en erkennen van de stoornis.

Negeer de mensen die het niet begrijpen

Dit is waarschijnlijk het enige andere advies dat ik je kan geven: negeer het. Mensen gaan staren, opmerkingen maken of in stilte oordelen, en daar kunnen we niets aan doen. Richt je op je kind. Doe wat het nodig heeft om de symptomen te verminderen of tot rust te komen. Als jij gestrest of geïrriteerd bent, voelt je kind dat haarfijn aan.

Probeer op dat moment zo kalm mogelijk te blijven. Het is makkelijk om je door je emoties te laten meeslepen en uit te vallen tegen de vrouw die al 20 minuten staat te staren, maar ik beloof je dat je je daar niet beter door gaat voelen; het zorgt alleen voor nog meer stress en frustratie.