Darmkrampjes bij baby's: een persoonlijke ervaring en tips om ermee om te gaan

Ik herinner me nog dat ik optrok met een jonge moeder van wie het zoontje ongeveer 6 maanden jonger is dan mijn dochter. Haar zoontje had krampjes en was gewoon doodongelukkig, wat ze ook deed. Ik keek mijn man aan en zei: “Wauw, dat moet echt verschrikkelijk zijn.” Ik had er GEEN flauw idee van dat ik met onze eigen zoon precies hetzelfde zou meemaken!

De eerste ontmoeting met mijn zoon

Onze zoon werd geboren op 19-06-2019 om 04:45 uur. Hij was een flinke bink: bijna 4 kilo (8 pond en 12 ounce) en 54 centimeter lang. Hij was perfect en vanaf het moment dat ik zijn gezichtje zag, hield ik zielsveel van hem!

Onze dochter pakte meteen een fopspeen en was er dol op. Nicholas was het complete tegenovergestelde. Wat we ook probeerden, hij begon te kokhalzen en spuugde hem weer uit. Ik zweer je dat ik elk merk, model en speenformaat op de markt heb gekocht, maar niets werkte. 

Het enige waar hij langere tijd rustig van werd, was ik. Ik heb beide kinderen 6 maanden borstvoeding gegeven. Het is echt een werk van liefde! Veel respect voor iedereen die het langer dan een jaar volhoudt, maar voor mij was dat het gewoon niet. Ik voelde me net een dikke koe van wie de uiers altijd op de meest ongunstige momenten lekten.

Omdat Nicholas geen speen wilde, was ik het enige waardoor hij in slaap kon vallen en rustig bleef. Hoe frustrerend het ook was, het ging gelukkig voorbij toen ik stopte met het geven van borstvoeding. 

En toen kwamen de darmkrampjes...

De eerste paar nachten thuis met Nicholas wisten we meteen dat hij een pittig kindje zou worden. Hoewel hij 's nachts best goed sliep (meteen al blokken van 3 tot 4 uur achter elkaar), was hij overdag ontzettend huilerig en onrustig, en leek hij zich simpelweg niet fijn te voelen.

Hij huilde om niets, zelfs als hij verschoond was, net gegeten had en net wakker werd. Ik had ook het idee dat hij behoorlijk veel spuugde. Achteraf gezien denk ik niet dat het meer was dan bij een doorsnee baby, maar ik zocht naar een reden voor de krampjes en dit lag het meest voor de hand: verborgen reflux.

Onze kinderarts schreef hem medicijnen voor, maar dat verbeterde zijn humeur helaas niet. Uiteindelijk hebben we dat weer afgebouwd, wetende dat reflux niet het échte probleem was. 

Toen dacht ik: tja, misschien zijn het gewoon darmgassen. Dit mannetje kon (en kan nog steeds) poepen en scheetjes laten met de kracht en stank van een volwassen vent. Met die gedachte kocht ik zowat heel Amazon leeg aan venkelwater en probioticadruppels.

Hielpen die druppels? Nou, niet echt. Hij bleef ontroostbaar huilen en jengelen, zonder dat er een einde aan leek te komen. Vrienden en familie zeiden dat het kwam doordat hij de tweede was, én ook nog eens een jongen: dubbel pech dus. Of dat waar is? Geen idee. Ik moet wel zeggen dat een tweede kindje in mijn ervaring inderdaad een grotere uitdaging lijkt, MAAR ik ben geen wetenschapper en heb er geen onderzoek naar gedaan. 

Hoe we hiermee omgingen

Ik zou je graag vertellen dat het makkelijk was, maar dat was het absoluut niet. Er waren dagen waarop ons geduld flinterdun was. En naast het chronische slaaptekort probeerden we onze dochter ook nog eens bezig en blij te houden.

 Het was zwaar. 

Ik zeg altijd tegen iedereen dat ik blij ben dat ik een postnatale depressie had bij mijn dochter en niet bij mijn zoon, want ik weet echt niet hoe ik dat met zijn temperament had moeten bolwerken. 

Geef jezelf of je baby niet de schuld van het huilen — krampjes zijn niemands schuld. Probeer te ontspannen en weet dat je baby over deze fase heen zal groeien.

KidsHealth.org

Dit zijn een paar dingen die we deden om de eerste 9 tot 10 maanden mentaal te overleven:

1. Reken op familie. Ik heb geweldige schoonouders die dichtbij wonen en ik deed regelmatig een beroep op hen om even op te passen. Zo kregen mijn man en ik even rust om te slapen, op te laden en weer helder na te denken. 
2. Laat hem even uithuilen. Luister, ik weet dat veel mensen het hier niet mee eens zullen zijn en dat is prima. Het werkt niet voor iedereen, maar voor ons wel. Op dagen dat Nicholas enorm jengelde en ik zeker wist dat al zijn behoeften waren vervuld, lieten we hem huilen. Dan legde ik hem 5 minuten in zijn wiegje en ging ik naar buiten om even heel diep adem te halen. De waarheid is simpelweg: ik ben een betere moeder als ik zelf kalm en rustig ben. Er waren momenten dat ik hem niet kon troosten omdat ik zo boos of van streek was door zijn constante gehuil. 
3. Laat het checken door een arts. We zijn met Nicholas naar de dokter geweest om uit te sluiten dat er medisch iets aan de hand was, zoals voedselallergieën. Ik schrapte zuivel, noten en zaden uit mijn eigen dieet — eigenlijk alles wat hem last kon bezorgen. Toen alle medische oorzaken waren uitgesloten, probeerden we andere hulpmiddelen, zoals speciale kruidendruppels. 
4. Werk in shifts. Vaak deed mijn man het eerste deel van de nacht met Nicholas en nam ik het daarna van hem over. Dat werd gelukkig een stuk makkelijker toen ik stopte met borstvoeding, omdat hij 's nachts gewoon een flesje kon geven. Kolf je uitsluitend en heb je een baby met krampjes? Probeer dan genoeg af te kolven voor een fles, zodat je partner een nachtdienst kan overnemen. Je zult versteld staan van wat een klein beetje extra slaap doet voor je humeur en je geduld de volgende dag! 
5. Zorg goed voor jezelf. Drink voldoende water en eet voedzaam. Als je lichaam niet de juiste brandstof krijgt, hou je die marathon van het ouderschap simpelweg niet vol. 

Net als bij elke andere fase: weet dat het beter wordt. Nicholas is nu 10 maanden en hoewel hij nog steeds best temperamentvol kan zijn (vervelende doorkomende tandjes!), gaat het stukken beter sinds hij kan kruipen. 

De tijd met onze kleintjes vliegt voorbij. Andere ouders met oudere kinderen hebben me al vaak verteld dat we deze dagen later nog gaan missen en terugverlangen naar dit soort probleempjes — want hoe groter de kinderen, hoe groter de zorgen. 

Heel veel succes en hou vol!