De stem van mijn broer vinden: waarom ik logopedist werd

Waarom ik logopedist ben geworden, vertel ik aan iedereen die het me vraagt.

Zolang ik me kan herinneren, waren mijn broer en ik onafscheidelijk. Toen hij net geboren was, hield ik niet van hem. Sterker nog, ik vroeg mijn moeder om hem "terug te sturen" en ik liet hem bijna op de grond vallen toen ik hem voor het eerst vasthield.

Naarmate de tijd verstreek, werd hij degene met wie ik de meeste tijd doorbracht, degene die ik kon commanderen, de bewaarder van al mijn geheimen en degene die ik fel zou beschermen. Ik keek tegen hem op op een manier die ik nooit had verwacht, en zonder het te weten inspireerde hij me om logopedist te worden.

Vanaf het moment dat hij naar school ging, merkte mijn moeder dat Stephen niet leerde zoals hij zou moeten. Hij had meer tijd nodig om informatie te verwerken, de briefjes die hij mee naar huis nam sloegen nergens op, letters en cijfers stonden omgekeerd en hij kon niets onthouden van wat zij of mijn vader hem vertelden. De informatie ging letterlijk het ene oor in en het andere uit.

Naarmate hij verder kwam op school, werd de lesstof moeilijker en groeide ook Stephens frustratie. Hij en mijn moeder waren UREN bezig met één opdracht. Het werd zo erg dat mijn vader na zijn werk letterlijk binnenkwam en niet eens vroeg hoe ieders dag was geweest, omdat Stephen huilde, mijn moeder schreeuwde en ik de deur uit moest naar dansles.

Mijn broer leerde me op te komen voor mensen die dat zelf niet kunnen.

Op dat moment besloot mijn moeder om Stephen op school officieel te laten indiceren en een individueel onderwijsplan (IEP) voor hem te regelen. Ik was nog jong, dus ik herinner me niet elke stap van dat proces, maar ik weet dat mijn ouders met hand en tand hebben gevochten om dit arme kind geïndiceerd te krijgen. De school lag bij elke stap van het proces dwars.

Nadat mijn ouders met juridische stappen hadden gedreigd, onderzocht de school mijn broer eindelijk. Daaruit bleek dat hij dyslexie had, een auditieve verwerkingsstoornis, articulatieproblemen en problemen met zijn kortetermijngeheugen. Nogal wat, hè?

Hij kreeg meteen logopedie en de logopedist pakte deze problemen aan. Het was een lange, vermoeiende strijd tegen de stroom in. Elk IEP stuitte op weerstand van het schooldistrict. Gelukkig voor mijn broer drongen mijn ouders aan op passende aanpassingen en stonden ze bij elke stap achter hem. Zo kwam ik voor het eerst in aanraking met een logopedist, en dat heeft mijn leven voorgoed veranderd.

Op school ging het steeds beter met hem, maar het pesten en treiteren door andere kinderen hield nog heel lang aan. Als zijn oudere zus wilde ik hem elke dag van mijn leven beschermen, maar dat kon ik niet. Ik kan je niet vertellen hoe vaak ik tegen kinderen heb geschreeuwd omdat ze hem uitscholden, hoofden van kinderen tegen het busraam heb gedrukt (geloof me, ze verdienden het) en kinderen bij mijn broer heb weggejaagd om hem te beschermen. Door zijn communicatiestoornis kon hij zich niet met woorden verdedigen, dus nam ik dat op me!

Spoel door naar de middelbare school: Stephen was inmiddels 2,01 meter en torende boven zijn pestkoppen uit. Gelukkig had hij aanpassingen in zijn lesprogramma gekregen en al op jonge leeftijd logopedie, zodat tegen de tijd dat hij in de brugklas zat, niemand echt wist hoe zwaar zijn eerste schooljaren waren geweest. Hij leerde baritonsaxofoon, tenorsaxofoon en altsaxofoon spelen en ging bij de marchingband van onze school. Daar vond hij een aantal van zijn beste vrienden en bondgenoten.

Hij haalde zijn diploma en ging fotografie studeren. Tot aan zijn afstudeerdag stuurde hij me zijn werkstukken om na te lezen en te verbeteren. Stephen leerde zijn beperkingen te compenseren en studeerde uiteindelijk af. Nu werkt hij in de bouw met mijn vader Bruce, heeft hij zijn eigen autopoetsbedrijf (dat als een trein loopt) en doet hij er fotoshoots naast.

Mijn broer had mij al vanaf jonge leeftijd nodig, maar eerlijk gezegd had ik hem nog harder nodig. Hij leerde me om meelevend, zorgzaam, attent en accepterend te zijn, en om op te komen voor mensen die dat zelf niet kunnen. Hij inspireert me elke dag en ik ben trots op de man die hij is geworden. Stephen is loyaal, vriendelijk, grappig, toegewijd en een harde werker. Hij is het beste "kleine" broertje dat je je maar kunt wensen.

Ik vertel je dit omdat niemand de machteloosheid begrijpt van een familielid van wie de broer, zus of het kind het moeilijk heeft. Weet dat je niet de enige bent. Ten tweede: wees een vriend, geen pestkop. Er is maar ÉÉN persoon voor nodig. Eén persoon die de hand uitsteekt, een vriend is, een plekje aanbiedt. Je weet nooit wat die ene persoon voor iemand kan betekenen. Tot slot: blijf altijd vechten. Alles wat moeilijk is, is het waard om voor te vechten. Zet stap voor stap en vraag om hulp als je die nodig hebt!