Pomóż jąkającym się dzieciom radzić sobie z dokuczaniem

Moi podopieczni to zazwyczaj uczniowie z trudnościami poznawczymi, zaburzeniami przetwarzania słuchowego lub językowego, autyzmem, ADHD i jąkaniem. Jeszcze dwa lata temu rzadko zdarzało mi się mieć na zajęciach ucznia z objawami jąkania. Przed kwarantanną miałam ich aż 6!

Kiedy dzieje się coś takiego, zawsze zastanawiam się: dlaczego? Co dzieje się z naszymi dziećmi, że zaczynają się jąkać? Czy korzystały z terapii przed pójściem do szkoły średniej?

Nowe badania

Nowe badanie prowadzone na Purdue University analizuje skutki jąkania, a w szczególności znęcania się i dokuczania, oraz konsekwencje tych zjawisk dla zdrowia psychicznego i dobrego samopoczucia dziecka.

William Murphy, który od ponad dwudziestu lat rozwija logopedię w Department of Speech, Language and Hearing Sciences w College of Liberal Arts na uczelni Purdue, napisał 110-stronicową książkę (cena: 8 USD). Została ona sfinansowana i wydana w zeszłym miesiącu przez National Stuttering Association – największą na świecie grupę wsparcia dla osób jąkających się.

W książce znajdują się rozdziały dla rodziców, nauczycieli, logopedów oraz jąkających się dzieci. Książkę można kupić w National Stuttering Association, dzwoniąc pod numer (800) 937-8888 lub odwiedzając stronę internetową z katalogiem.

Rodzice mogą pomóc, rozmawiając ze swoimi dziećmi na temat dokuczania. Opisane w książce wskazówki dla rodziców obejmują m.in. wspólne opracowanie z dzieckiem planu radzenia sobie z dręczycielem.

https://www.youtube.com/watch?v=OJ2o3OF_XP0

Następnie rodzice mogą poćwiczyć z dzieckiem, jak rozmawiać z dokuczającą osobą, pomóc mu pamiętać o odejściu do grupy przyjaciół lub trzymaniu się blisko nauczyciela bądź innego dorosłego.

William Murphy podkreśla, że praca nad samym jąkaniem nie wystarczy, aby pomóc dziecku. Rodzice i terapeuci muszą również zająć się negatywnymi uczuciami i myślami, które mogą utrudniać dziecku osiągnięcie sukcesu.

Na przykład płynność mowy dziecka może się poprawiać, ale wciąż może ono odczuwać negatywne emocje, myśląc: „dlaczego ja?” albo „dlaczego po prostu nie mogę mówić z łatwością?”. Te uczucia tylko się nasilą, gdy rówieśnik wyśmieje dziecko lub skomentuje je w przykry sposób.

Większość moich uczniów z zaburzeniami płynności mowy zmaga się z nimi od czasów szkoły podstawowej.

Niektórzy korzystali z terapii, inni zostali z niej wypisani z powodu braku postępów, a niektórzy nigdy nie byli u logopedy, dopóki nie trafili do mnie. Wszyscy są chłopcami.

Jeden z moich uczniów

Mam ucznia, który miewał częste wybuchy złości, łatwo wpadał w gniew i co roku miał problemy z zaliczeniem kilku przedmiotów. Kiedy pracuję z jąkającymi się uczniami, zawsze stosuję podejście oparte na poradnictwie psychologicznym, ponieważ pod tą twardą skorupą zazwyczaj kryje się o wiele więcej.

W przypadku tego konkretnego ucznia działo się BARDZO dużo. Choć obecnie nikt mu nie dokucza, ma kilka problemów emocjonalnych, którymi trzeba się zająć równolegle z płynnością mowy. Trudności te najczęściej wiążą się z poczuciem własnej wartości i wiarą, że zasługuje w życiu na szczęście.

Bardzo opiera się rozmowom o swoich uczuciach, zwłaszcza dlatego, że sprawia to, iż czuje się słaby.

Podczas każdego spotkania poświęcamy 15 minut na rozmowy o emocjach, a drugą połowę zajęć przeznaczamy na techniki i strategie radzenia sobie z jąkaniem.

Kiedy otwiera się i chętnie odpowiada na pytania dotyczące emocji, jego płynność mowy radykalnie się poprawia! Do tego stopnia, że prawie w ogóle się nie jąka. Ma to bezpośredni związek z prowadzonymi badaniami naukowymi!

Mam nadzieję, że kiedy ukończy szkołę, zrozumie, jak ważne jest wyrażanie swoich uczuć i myśli, i że będzie kontynuować terapię również po szkole średniej!

Wskazówka dla rodziców

Jeśli Twoje dziecko wykazuje oznaki lub objawy zaburzeń płynności mowy, skonsultuj się z logopedą. Pomocne może być również dodatkowe wsparcie psychologiczne, aby zaopiekować się wszystkimi aspektami tej trudności!

Wsparcie psychologiczne może być potrzebne nie tylko dziecku – może wymagać podejścia skoncentrowanego na całej rodzinie! Zachowaj otwarty umysł i pamiętaj, że to wszystko pomaga Twojemu dziecku przezwyciężyć trudności w mówieniu i komunikacji – nawet jeśli w danej chwili czujesz dyskomfort!