Hoe je de diagnose van je kind kunt verwerken

Meestal vertel ik ouders dat er niet alleen sprake is van een spraakstoornis, maar dat er ook andere factoren kunnen meespelen die een kind belemmeren om zich op een typische manier te ontwikkelen, zoals een aandachtsstoornis of autisme. 

Hoe ga je om met al die gevoelens die je ervaart als je kind een diagnose krijgt? Wat is normaal en wat niet? Gaan die gevoelens ooit weer over? 

Professionele ervaring

Onlangs werd een leerling naar mij doorverwezen voor de ontwikkeling van sociale vaardigheden. Ze volgde gewoon regulier onderwijs en deed het supergoed, maar kreeg op de middelbare school logopedie omdat ze moeite had met het maken van vrienden.

Toen ik deze leerling voor het eerst ontmoette, was het overduidelijk dat ze gediagnosticeerd zou moeten worden met autisme; de ouders leken echter erg terughoudend tegenover het krijgen van een diagnose. 

Helaas worden de criteria om in aanmerking te komen voor logopedische zorg op de middelbare school een stuk strenger. Er wordt dan niet alleen gekeken naar gestandaardiseerde tests, maar ook naar schoolprestaties. Deze leerling voldeed qua tests niet aan de voorwaarden én haalde alleen maar tienen en negens voor haar vakken (waarvan sommige zelfs op een hoger niveau waren). 

Dit betekende dat ze niet in aanmerking kwam voor logopedische zorg vanuit school.

Ik verwees haar door naar externe logopedie, zodat ze kon leren haar emoties onder controle te houden en met leeftijdsgenoten om te gaan. Na het gesprek voelde ik me verschrikkelijk dat ik haar niet kon helpen. De ouders leken erg terughoudend om haar de hulp te geven die ze nodig had en weigerden een diagnose te laten stellen, zelfs met al mijn aantekeningen en verslagen over haar gedrag. Het was duidelijk dat ze in de ontkenningsfase zaten over wat er met hun dochter aan de hand was. 

Ik zou willen dat ik je kon vertellen dat dit verhaal goed afliep, maar dat is niet zo. Vlak voor Kerstmis overleed de vader van deze leerling plotseling. Ze miste geen enkele schooldag omdat ze haar opdrachten niet wilde missen. 

Ze kon haar emoties niet goed prioriteren of reguleren en miste daardoor de begrafenis van haar vader. Als ze therapie had gehad, had een therapeut haar kunnen helpen om dit een plekje te geven en er goed mee om te gaan.  

Waarom?

Helaas is dit niet de eerste keer dat ik meemaak dat ouders of verzorgers een diagnose of onderzoek weigeren omdat ze bang zijn voor de mogelijke uitkomst. Herken je dit bij jezelf? Denk dan eens na over het volgende:

1. Zou de diagnose je kind op de lange termijn helpen?
2. Kan de ondersteuning later worden aangepast of stopgezet als het niet meer nodig is?
3. Waarom ben je bang voor de diagnose?
4. Welke ondersteuning zou jou helpen om de informatie te verwerken?

Wanneer ik merk dat ouders weerstand voelen tegen wat ik voorstel, geef ik ze 48 uur de tijd om de informatie te laten bezinken en bel ik ze daarna om te horen hoe het gaat. Het is ontzettend veel informatie om in één keer te horen. Door even de tijd te nemen om alles op een rijtje te zetten, kun je er helderder over nadenken. 

Net als bij alles geldt: wanneer emoties hoog oplopen en rauw aanvoelen, kun je niet altijd even helder nadenken. 

Voel je vrij om om meer informatie te vragen of zelfs een second opinion aan te vragen. Ik heb talloze ouders meegemaakt die naar mij kwamen voor een second opinion, of die mijn onderzoeksresultaten juist meenamen naar een ander om te zien of zij dezelfde therapie adviseerden. Dat is volkomen prima om te doen! 

Afhankelijk van hoe je je voelt, raad ik ouders meestal begeleiding of counseling aan. Het krijgen van een diagnose kan behoorlijk confronterend zijn. Je hebt dit prachtige kind gekregen, gedragen en opgevoed – er kán toch niets mis zijn met hem of haar! Praten met een hulpverlener kan je helpen deze gevoelens te verwerken en een plekje te geven, zodat jouw emoties je kind niet in de weg gaan zitten. 

Als therapie niets voor jou is, raad ik je aan steungroepen te zoeken. Er zijn allerlei verschillende soorten groepen: sommige ontmoeten elkaar fysiek, andere online, sommige zijn speciaal voor moeders en andere voor vaders. Dit geeft je de kans om te praten met andere ouders die precies hetzelfde doormaken als jij... of misschien wel iets dat nog zwaarder is. 

Het allerbelangrijkste om te onthouden is dat het niet jouw schuld is. Dingen gebeuren nu eenmaal. Hier hebben we geen controle over! Met de juiste therapie en eventuele medicatie kan je kind nog steeds ontzettend veel bereiken! Duurt dat eerste woordje misschien wat langer? Misschien. Hebben ze een aangepast onderwijsplan nodig? Mogelijk. Zolang ze de hulp krijgen die ze nodig hebben, doe jij het fantastisch!

Houd vol en blijf ervoor gaan!