Ouderschap tijdens een pandemie: HELP!!!

Ik dacht heel naïef dat dit maar twee weken zou duren en dat mensen echt hun handen wasten. 🤯 Niets bleek minder waar te zijn.

Mijn man en ik werken namelijk allebei op een middelbare school. Ik ben logopedist en hij geeft Engels aan de hogere klassen. We werken op DEZELFDE school, wat eigenlijk geweldig is. 

Toen de scholen in New Jersey dichtgingen, wisten we dat we fulltime thuis zouden zitten met onze pittige dochter van drie en ons ontzettend jengelige zoontje van 10 maanden. Wat we nooit hadden kunnen voorzien, was het constante schuldgevoel en het getouwtrek tussen ouder zijn en thuiswerken. 

De eerste paar dagen

Onze dochter zat net op de peuterspeelzaal toen dit begon en we voelden een enorme verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat ze niets zou missen in haar 'ontwikkeling'. Ik weet dat ze nog maar drie is, maar de angst kroop steeds weer omhoog: wat ALS we pas volgend jaar januari weer aan het werk kunnen? Dan mist ze een heel schooljaar! Straks is ze niet klaar voor de basisschool... raakt ze achter op leeftijdsgenootjes... heeft ze een aangepast leerplan nodig... en loopt ze de rest van haar leven achter de feiten aan...

Dramatisch…

Maar echt! Ik wist gewoon dat we dagelijks lesjes met haar moesten doen om te zorgen dat ze thuis nog wat leerde. 

Makkelijker gezegd dan gedaan

Dus begonnen we met het plannen van dagelijkse lessen. De A is van Appel, waarna we de letters overtrokken en een knutselwerkje maakten dat bij die letter paste. Schattig, toch? 

En dan komt mijn zoontje in beeld…

Ons tweede kindje is echt een pittige tante – nou ja, mannetje. Hoewel hij ontzettend schattig en lief is, had hij tot 9 maanden last van krampjes en was hij letterlijk elke dag huilerig. Hij móét aan een van ons vastgeplakt zitten, en als hij niet in beweging is: succes ermee, want dan zet hij het op een krijsen op het allerhoogste volume dat zijn longen aankunnen. 

Mensen zeiden altijd al dat de tweede de grootste uitdaging zou zijn, degene die je als ouders echt op de proef stelt en voor stress zorgt. Nou, dat klopt helemaal met Nicholas. 

Tijdens die knutselsessies begon Nicholas te gillen of klom hij tegen mijn been op. Zodra hij overeind stond, viel hij weer om en stootte zijn hoofd tegen de stoelpoot. Je raadt het al: nog harder krijsen. 

Terwijl ik buk om Nicholas op te tillen, roept Nora: “Nee mama, je moet bij mij zitten en kleuren!”

Mijn aandacht was meteen verdeeld en dat vreselijke schuldgevoel als moeder sloeg weer toe. Ik kon Nora niet de volle 100% aandacht geven die ze nodig had, ook al wilde ik dat heel graag. Maar ik kon Nicholas ook niet laten gillen. 

We moesten de taken dus wel verdelen. De een ging leren met Nora en de ander hield Nicholas bezig. 

Dat ging allemaal prima, tot...

Werkoverleggen en verantwoordelijkheden

Omdat mijn man en ik voor hetzelfde schoolbestuur werken, moesten we allebei gewoon ons werk blijven doen tijdens deze pandemie. 

Begrijp me niet verkeerd: we zijn enorm dankbaar dat we allebei een baan hebben en doorbetaald kregen, zodat we ons geen zorgen hoefden te maken over de hypotheek en het eten voor de kinderen. MAAR we werden constant heen en weer geslingerd tussen kostbare tijd doorbrengen met onze kinderen – tijd die we nooit meer terugkrijgen – en alles regelen wat nodig was om onze leerlingen te ondersteunen. 

Meestal pakten we dat op dezelfde manier aan als de rest: de een werkt, de ander is bij de kinderen. Het is de enige manier om te overleven. Het is ontzettend zwaar en de hoeveelheid werk die je gedaan krijgt is minimaal. 

Laten we Nora meer filmpjes kijken dan eigenlijk goed is? Ja. Stimuleren we ze mentaal wel zoveel als we zouden moeten? Waarschijnlijk niet. 

Maar we brengen tijd met ze door. Spelen, lachen, knuffelen en leren – hoe of wanneer dat leren ook gebeurt!

Uiteindelijk herinneren onze kinderen zich later echt niet meer die uurlange knutselactiviteit over insecten of dat opstel dat ze moesten schrijven. Ze zullen zich herinneren dat papa en mama heel lang thuis waren en er iets gezelligs van maakten.

Een paar tips

Dit zijn een paar dingen die ik heb gedaan om niet gek te worden tijdens die vijf weken thuiswerken met de kinderen! Het werkt misschien niet voor iedereen, maar hopelijk heeft iemand er iets aan!

1. Neem wat tijd voor jezelf. Ik volg vier dagen per week een online crossfitles terwijl mijn man met de kinderen in een andere kamer speelt. 
2. Maak een wandeling – als het weer het toelaat, gaan we minstens één keer per dag met de kinderen een flink stuk wandelen. Let natuurlijk wel goed op en houd afstand!
3. Doe leerzame spelletjes met stoepkrijt buiten! Nora is dol op stoepkrijt, dus we gaan lekker naar buiten en laten haar op die manier letters en cijfers oefenen!
4. Breng tijd door met je partner als de kinderen op bed liggen. We hebben wel 10 bordspellen besteld en spelen er elke avond een spelletje van. Het is weer eens wat anders en zo hebben we echt even tijd voor elkaar om bij te praten!
5. Haal adem! Niets duurt voor eeuwig, dit ook niet. We komen hier allemaal doorheen en we komen er sterker uit!
6. Videobellen met vrienden en vriendinnen. Ik doe één keer per maand een Zoom-call met mijn vriendinnen en mijn man doet hetzelfde met zijn maten. Geloof het of niet, het helpt echt!